وب نوشت های یک خبرنگار انقلابی

یک خبرنگار انقلابی
بسم الله الرحمن الرحیم
سالها گذشت
یک خاک صحنه خورده فضای مجازی و رسانه
برای انقلاب اسلامی
برای رهبر عزیزم
و برای شهدا
و یک مبارز انقلابی با بدخواهان انقلاب و دزدان نوامیس
...
کاش عاقبت بخیر شویم

من را در پیام رسان ایرانی سروش در کانال هوش سفید با موضوع آموزش مهارت رسانه و فضای مجازی دنبال کنید:

http://sapp.ir/aledavood

@aledavood

بایگانی
بسم اللّه‏ الرحمن الرحیم
هدف ابرقدرتها؛ ایجاد اختلاف بین اقشار ملت
روز 22 بهمن روزی بود که ارتش و ملت به هم پیوستند. و روزی بود که ارتش از طاغوت به اللّه‏ برگشت، و با تکبیر و پشتیبانی امت بر طاغوت غلبه کرد. و این معنا باید سرمشق ما باشد در تمام زندگی که اگر یک ملتی همۀ قشرهایش با هم بودند و یکپارچه بودند، هیچ قدرتی نمی‏تواند در مقابل آنها ایستادگی کند و آسیبی به آنها برساند.
کسانی از ابرقدرتها که می‏خواهند غلبه به کشوری بکنند و از کشوری بهره‏برداری کنند، محتاج‏اند به اینکه یا این کشور با تمام افرادش طرفدار آنها باشد که از دسته جمعی آنها بهره‏برداری کند؛ و یا اینکه بازی بدهند گروههایی را که تفرقه بیندازند بین افراد این کشور، گروههای این کشور. آنها می‏دانند که اگر بخواهند بهره‏کشی کنند از یک کشوری، باید آن کشور و آن ملت سر جای خودش باشد تا بتوانند بهره‏کشی کنند. آنها می‏خواهند که این کشور را یا هر کشور دیگری را که از آن می‏خواهند بهره بردارند، خود ملت را به یک طوری تسلیم کنند؛ نه اینکه ملت از بین بکلی برود. و چنانچه ملت با هم قیام کنند در مقابل تمام قدرتهای عالم، قدرتهای عالم به خودشان اجازه نمی‏دهند که با یک همچو ملتی مقابله کنند؛ برای اینکه آنها برای بهره‏برداری است؛ وقتی ملت همه مقابلشان ایستادند، برای آنها بهره‏برداری امکان ندارد. و لهذا کوشش اصیل آنها در این است که در خود ملت، بین قشرهای ملت، اختلاف ایجاد کنند، که با اختلاف خود ملت، یک طایفه‏ای از آن طرف، یک طایفه‏ای از آن طرف، آنها بتوانند سلطه پیدا کنند.
[caption id="attachment_1120" align="alignnone" width="300"]عکس کمتر دیده شده از حضرت امام خمینی(ره) درجماران عکس کمتر دیده شده از حضرت امام خمینی(ره) درجماران[/caption]
وقتی سلطه پیدا کردند و یک نفر قُلْدر را حاکم کردند و مسلَّط کردند بر کشور، می‏توانند بهره‏برداری خودشان را[بکنند]و نتایجی که از سلطه بر یک کشوری است می‏توانند آنها آن را به ثمر برسانند. و لهذا ملت ما تجربه کرد این معنا را، این واقعیت را، که با وحدت کلمه و وحدت مقصد غلبه کرد بر همۀ قدرتهایی که پشتیبانی می‏کردند از شاه مخلوع ایران، و بعدش از جانشین منحوس او و بعدش هم از آن کسی که به نخست وزیری غیر قانونی منتخب شد.[1]فهمیدند که هیچیک از این قدرتها نمی‏توانند در مقابل ملت که یکپارچه است ـ در 22 بهمن ثابت شد که ملت یکپارچه[است]ملتی که مقصدشان یک مقصد الهی است، نه مقصدشان یک مقصد مادی صرفاً، و همه‏شان با هم یکصدا هستند، یک مقصد هستند ـ نمی‏توانند که بر این ملت غلبه کنند، و دیدند که ملت غلبه کرد بر همۀ آنها. و آن کسی را که آنها همۀ قدرتهای خارجی ـ چه ابر قدرتها، چه وابستگان به ابر قدرتها ـ می‏خواستند او را نگاه دارند نتوانستند نگاه دارند.

ارزشهای 22 بهمن ماه
وقتی دیدند ملت همه می‏گویند که ما رژیم فاسد طاغوتی را نمی‏خواهیم، آنها تسلیم شدند و آن آدم را از اینجا بردند. و شما بیرونش کردید از اینجا. این یک درسی است برای ما در طول تاریخ که اگر ما بخواهیم مقاصد خودمان را، کشور خودمان را به آن طوری که می‏خواهیم برسانیم؛ یعنی به ثمر برسانیم نتیجۀ این همه خون و این همه علیل و این همه رزمنده، باید همه با هم باشیم. این یک درسی است که ما از 22 بهمن فرا گرفتیم. و باید این درس را با تمام قوا دریابیم؛ و با تمام قوا حفظ کنیم این را. 22 بهمن باید سرمشق ما باشد در طول زندگی؛ و برای نسلهای آینده که همۀ آنها 22 بهمن را، که غلبۀ ایمان بر کفر و اللّه‏ بر طاغوت و اسلام بر کفر بود، باید حفظ کنند و بزرگ بشمارند. بزرگ بشمارند روزی را که خدای تبارک و تعالی بر ملت ما منّت گذاشت و این ملت را یکپارچه کرد، وملت را غلبه داد. ما از تمام نیروهای مسلّح ـ چه نیروهای نظامی و انتظامی
و چه ژاندارمری و سپاه پاسداران ـ یعنی کلیۀ قوایی که الآن در خدمت هستند، و آنها همه‏شان در خدمت اسلام هستند، و اگر استثنایی باشد یک استثنای قلیل است که در این دریای بی پایان[و]موجهای بزرگی که الآن در ایران ایجاد شده است مضمحل هستند، من از تمام اینها متشکرم. و ملت ایران هم به تمام قدرت از قوای مسلَّح، چه آنهایی که سابق بودند و بعد ملحق شدند به اسلام و از طایفۀ توّابین هستند ـ که خدای تبارک برای آنها اجر قائل است ـ و چه آنهایی که از خود ملت جوشیدند، قوای مسلّحی که از خود ملت جوشیدند، از تمام آنها تشکر می‏کند و ملت ما نسبت به همۀ آنها وفادار است. و می‏دانم که ارتش هم و همۀ قوای مسلّح هم نسبت به ملت و نسبت به اسلام ونسبت به کشور خودشان و ملت خودشان وفادار هستند.
حفظ پیروزی؛ مشکل‏تر از پیروزی
فتح یک کشوری یا شکست یک قدرت بزرگ خیلی عظمت دارد، لکن اشکالِ بعد فتح و بعد از پیروزی بیشتر از اشکال خود پیروزی است. در خود پیروزی دستجات مختلفی که در یک کشور هستند، ولو مخالف باشد با آن مقصدی که ملت و عموم ملت می‏خواهند، و لو مخالفِ او باشد، یا اظهار مخالفت نمی‏کند؛ یا اگر عاقل باشد موافقت هم می‏کند؛ چنانچه دیدید که در این موج عظیمی که در ایران برخاست آن وقتها مخالف ظاهری نداشتیم؛ البته مخالف واقعی داشتیم، لکن آن مخالفتهای واقعی در آن وقت متوقف شده بود؛ از این جهت، پیروزی آسانتر بود از حفظ پیروزی، بعد از اینکه شما پیروز شدید و ملت پیروز شد، دستجات مختلفی که می‏خواستند بهره‏برداری بکنند و با شماها یک راه را نداشتند شروع کردند به اظهار وجود کردن؛ و گاهی هم پیروزی را به خودشان نسبت دادند.
اینکه گفته شده است، بعضی از اشخاص و بعضی از علمای جامعه‏شناسی گفته‏اند که اگر پیروز شدند یک ملتی؛ متحد می‏شوند، و اگر شکست خوردند؛ مختلف می‏شوند. این مخالف آن چیزهایی است که ما در عین می‏بینیم. بلکه علم اقتضای این را می‏کند که
بعد از اینکه یک ملتی پیروز هم شدند، به واسطۀ اینکه قشرهای مختلف مقاصد مختلف دارند، بعد از پیروزی شروع به مخالفت می‏کنند. ما دیدیم این معنا راکه بعد از اینکه ملت ایران پیروز شد، آن جبهه‏ها و آن گروههایی که در آن وقت مخالفتی نمی‏کردند بعد از پیروزی، برای بهره‏داری و برای اینکه این مسئلۀ معجزه‏آمیز را هرکدام به خودشان نسبت بدهند، آنها به مخالفت برخاستند. در کردستان دمکراتها حساب می‏کردند که ما دخالت داشتیم در پیروزی و ما باید الآن چه بکنیم. و در جاهای دیگر گروههای مختلف، چه گروههایی که در تهران بودند و چه گروههایی که پخش بودند در همۀ ایران، آنها هم بپاخاستند و مخالفت کردند، و آن وحدت کلمه را شکستند. به امید اینکه ما عمل کردیم و ما پیروز شدیم و ما بهره‏برداری باید بکنیم، هر کدام به خیال این افتادند که باید ما از بین ببریم دیگران را و ما باشیم. و این برای این است که اشخاصی که در آن وقت یا گروههایی که در آن وقت اظهار وجود نمی‏توانستند بکنند، برای آن موج بزرگ، یا نمی‏خواستند بکنند، برای اینکه آن رژیم ساقط بشود، بعدازاینکه پیروز شد ملت، هر طایفه‏ای سربلند کرد و پیروزی رابه‏اسم خودش می‏خواست ثبت بکند.یک دسته‏ای می‏گفتند که مابودیم‏که قیام کردیم!در همین دو روزه، در روزنامه‏ای بود یا در خبرگزاریهای خارجی بود که این پیروزی را کمونیستها به دست آوردند!این برای این است که بهره‏بردارها و میوه‏چینها در بین ملت پخش هستند و خودشان کنار می‏نشینند و نظر می‏کنند ببینند کی پیروز شد؛ چنانچه جمهوری اسلامی پیروز شد؛اینها بیایند بگویند که ما بودیم که این جمهوری اسلامی را درست کردیم.و چنانچه اجانب پیروز شدند؛ بگویندکه ما بودیم که این پیروزی رابرای شما تحصیل کردیم.اگر شرق پیروز شد؛بگویند ما کمونیست حقیقی هستیم!اگرغرب پیروز شد؛ بگویند که ما شبیه کمونیست بودیم؛و با شما موافق بودیم! وقتی که پیروزی حاصل می‏شود، هم برای اینکه این نقش بزرگیِ پیروزی را هر طایفه‏ای برای خودشان ثبت کنند، و هم برای اینکه این‏بهره‏هایی‏که پیروزی پیدا می‏کند و آن پیامدهایی که دنبال پیروزی است برای خودشان ثبت کنند و بهره‏جویی کنند، به مخالفت می‏ایستند. چنانچه اگراین پیروزی نبود و شکست بود،آن
وقت هم یک مخالفتهایی بود. و آن اینکه می‏خواستند ننگ شکست را به دیگری نسبت بدهند. لکن این مخالفت دوم طولانی نمی‏شد، برای اینکه آن ننگ را یکدفعه که هیاهو می‏کردند که این ننگ به عهدۀ مثلاً فلان طایفه است یا به عهدۀ فلان طایفه است، ریشه دار نبود و تمام می‏شد. لکن در پیروزی طمعها زیاد است. در پیروزی آمال و آرزوها زیاد است. برای بهره برداری و برای ثبت پیروزی در تاریخ به اسم خودشان، دمکرات می‏گوید که ما بودیم، کمونیست می‏گوید که ما بودیم. و اشخاص هم ممکن است که هر کدام ادعا کنند که نخیر ما پیروزی را تحصیل کردیم. در صورتی که کسانی که چشمشان را باز کنند می‏دانند که ماها هیچ دخالت نداشتیم. این ملت و ارتش و سپاه و سایر قوایی بودند که با هم متحد شدند و این پیروزی را به دست آوردند.
ارتباط خوی دیکتاتوری و سوء تربیت
و یک نکته‏ای را که باید به شما آقایان و همۀ ارتشیها و همۀ قوای مسلّح و همۀ کسانی که دست‏اندرکار هستند در این کشور تذکر بدهم؛ این است که هیچ چیز، هیچ صفتی در انسان از آن وقتی که متولد شده است، این صفاتی که بعدها بروز می‏کند، آن وقت نبوده. هیچ فردی از افراد انسان، ـ مگر آنهایی که[از]خدای تبارک و تعالی[هستند]مثل انبیا ـ اول که متولد شدند عالِم نبودند. بعد برای مجاهدت خودشان کم‏کم تحصیل کردند، و هر کسی یک علمی را انتخاب کرد. دیکتاتوری هم از آن اموری است که بچه وقتی متولد شد دیکتاتور نیست. وقتی هم که بزرگ می‏شود کم‏کم، آن طور نیست که آن دیکتاتوریهای بزرگ را داشته باشد. لکن با تربیتهای اعوجاجی، در همان محیط کوچکی که خودش دارد، کم‏کم دیکتاتوری در او ظهور می‏کند. اگر تربیت صحیح باشد برای این بچه، آن دیکتاتوریش رو به ضعف می‏رود. و اگر تربیت فاسد باشد، آن دیکتاتوری که کم بود رشد می‏کند. آنهایی هم که در قوای مسلّح و دست[اندرکارند در]کارهایی که در مملکت ما یا سایر ممالک هستند این طور نیست که ابتدائاً؛ اینها دیکتاتور بودند. دیکتاتوری کم‏کم بروز می‏کند در انسان. از اول خیال می‏کند که خودش
یک آدمی است که با دیکتاتوری مخالف است. لکن بعضی وقتها که اتفاق می‏افتد، در آراء ودر اقوال شروع می‏کند تحمیل کردن. رأی خودش را می‏خواهد تحمیل کند بر دیگری. نه اینکه با برهان ثابت کند؛ تحمیل می‏خواهد بکند بر دیگران. این یک دیکتاتوری است که انسان بخواهد آن چیزی را که خودش فکر کرده است دیگران از او بی‏جهت قبول بکنند. یک وقت یک آدم مُنْصِفی است که می‏گوید بیایید بنشینیم با هم صحبت کنیم، بدانیم حرف شما درست است، یا حرف من درست است. یک وقت این طور است که در روحش چون یک دیکتاتوری هست و خودش آگاه نیست، می‏خواهد که آن مطلبی را که می‏فهمد به همه تحمیل کند و دیگران را وادار کند به اینکه قبول بکنند. از اینجا شروع می‏شود. بعد کم‏کم یک قدرت وقتی برایش پیدا شد، از اینجا یک قدمی بالاتر می‏گذارد و نسبت به مثلاً آن محیطی که دارد، نسبت به آن مقداری از قدرتی که دارد، کم‏کم شروع می‏کند دیکتاتوری کردن. کم‏کم وقتی که انسان وارد جامعه شد، کم‏کم وقتی وارد جامعه شد، وارد نظام شد، یک نظامی شد، یک سر کردۀ نظامی شد، یک فرماندۀ نظامی شد، کم‏کم آن خویی که در باطنش بوده است رو به رشد می‏رود. اول هم خودش ناآگاه است از مطلب، نمی‏داند که این رویّه رویّۀ دیکتاتوری است؛ خیال می‏کند که رویّه رویّۀ انسانی و اسلامی است. لکن هِی جلو می‏رود. هر چه جلو می‏رود، این خو در او زیاد می‏شود. شما خیال نکنید که اول رضاخان یک دیکتاتوری بود، یا هیتلر یک دیکتاتور بود، آن وقتی که رضا خان در آن محلی که متولد شد دیکتاتور نبوده است. هیتلر هم نبوده دیکتاتور. کم‏کم که وارد جامعه شدند و قدرت پیدا کردند هرچه قدرت زیادتر شد، آن ملکه‏ای که در باطنش بود هی زیادتر شد. و همین طور بتدریج قوّت پیدا کرد، تایک وقت یک دیکتاتوری شد مثل هیتلر؛ یا در مملکت ما یک دیکتاتوری شد مثل رضاخان. محمدرضا دیکتاتور بود، منتها به یک صورتی غیر صورتی که پدرش عمل می‏کرد. این دیکتاتور بود، و مردم را با دیکتاتوری زیر بار ذلت خودش آورد. و آنها هم که این را وادار کردند به اینکه این کشور را به تباهی بکشد. آنها هم راجع به پدرش خوب، می‏دانستند که دیکتاتور است. راجع به پسر هم تعهداتی لابُد
داده است که قبولش کردند .و اینها این طور نبوده که از اول دیکتاتور زاییده شده باشند؛ یا از اول آزادیخواه کسی زاییده شده باشد. اول اینها همه بالقُوّه است. کم‏کم که انسان وارد می‏شود می‏بیند که یک وقت به دام خودش افتاد؛ یعنی این دام دیکتاتوری.
ویژگی‏ها و مفاسد دیکتاتوری
شما که از الآن می‏خواهید ان‏شاءاللّه‏ در نظامْ رو به توانایی بروید و رو به قدرت بروید این جهت را باید خیلی توجه کنید که آیا دارید وقتی که قدرت پیدا می‏کنید، وقتی رئیس یک فوج می‏شوید، رئیس یک پادگان می‏شوید، در خودتان توجه کنید که می‏خواهید هدایت کنید پرسنل خودتان را؛ یا می‏خواهید تحمیل کنید ولو باطل باشد. یک مطلبی را که می‏گویید چنانچه خطایش را فهمیدید، حاضرید به اینکه بگویید من خطا کردم، اشتباه کردم؛ یا همان خطا را می‏خواهید تا آخر به پیش ببرید.
از مفاسدی که دیکتاتوری دارد و دیکتاتور مبتلا به آن هست این است که یک مطلبی را که القا می‏کند، بعدش نمی‏تواند، قدرت ندارد بر خودش که این مطلبی که القاکرده است اگر خلاف مصلحت است، اگر خلاف مصالح، فرض کنید، کشور خودش هم هست، خلاف مصلحت ارتش هم هست، نمی‏تواند که از قولش برگردد؛ می‏گوید: گفتم، و باید بشود! این بزرگترین دیکتاتوریهاست که انسان به آن مبتلا هست که «چیزی که گفتم باید بشود» ولو اینکه یک کشور به تباهی کشیده بشود. این دیکتاتوری هیتلر و امثال اینها از این قماش دیکتاتوری بود که وقتی مثلاً مشاهده این معنا را می‏کند که خطا کرده است و نباید این طور حمله را به مثلاً شوروی بکند، این را اظهار نمی‏کند؛ عقیده‏اش این است که «باید این کار بشود» «گفتم و باید بکنم». دیدید که این شخص که گفت «باید بشود» آن طور به مذلت کشیده شد.
شماها که ان‏شاءاللّه‏ بعدها یک چهره‏های فعّالی برای این مملکت می‏شوید و یک چهره‏های اسلامی برای این مملکت می‏شوید بدانید که این چیزهایی که در نفس خودتان هست، این اوصافی که در نفس خودتان هست، اگر مهار نکنید یک وقت یک
دیکتاتور از کار در می‏آیید. این طور نباشد که آن قدر خودتان را ببینید که هرچه می‏گویید همان درست است؛ و آن قدر خودبین باشید که اگر نادرستی را فهمیدید هم، حاضر به تسلیم نباشید.
انسان کامل آن است که اگر فهمید که حرفش حق است با برهان اظهار کند ومطالبش را برهانی بفهماند. اینکه در قرآن کریم دارد کهلا إِکْراهَ فِی الدِّینِ[2]برای اینکه تحمیل عقاید نمی‏شود کرد. امکان ندارد که همین طوری یک کسی تحمیل عقاید بکند. این باید با یک توطئه‏هایی[باشد]که بد را به دیگران به عنوان خوب جلوه بدهد. یا اینکه اگر انسان باشد و اگر تربیت شده باشد با برهان آن مطلبی را که دارد به مردم بفهماند. تحمیل نباشد. آگاه کند مردم را بر اینکه راه این است، نه اینکه تحمیل کند به مردم که باید از این راه بروید. شما توجه به این معنا داشته باشید که چنانچه ان‏شاءاللّه‏ رئیس و فرماندار شدید، این خوی را که در انسان هست این خوی را از خودتان زایل کنید. و از الآن توجه به این معنا داشته باشید که مبادا مبتلا به این خودخواهی عظیم باشید که منشأ دیکتاتوری و منشأ همۀ مفاسد است. اگر یک چیزی را دیدید که واقعاً خلاف کردید، اعتراف کنید. این اعتراف، شما را در نظر ملتها بزرگ می‏کند؛ نه اینکه اعتراف به خطا شما را کوچک می‏کند. پایبند بودن به خطا، انسان را خیلی منحط می‏کند. انسان یک حرفی زده است و خطا گفته است؛ بعد که دید خطا گفته است، اگر پایبند به این خطا باشد و دنبال این باشد که این خطای خودش را به کرسی بنشاند، این همان دیکتاتوری بسیار فاسد است ولودر صورت غیردیکتاتوری باشد، لکن دیکتاتوری است. و این می‏رسد به آنجایی که انسان را هیتلر از کار در می‏آورد، رضاخان از کار در می‏آورد.
شما که در مدارس نظام تحصیل می‏کنید باید این مسائل را، این مطلب را توجه داشته باشید که مبادا تحصیلات شما همه‏اش برای این باشد که خودتان را برسانید به مقامی. برای این باشد که آن مقام وسیله برای رشد ملت، برای استقلال ملت، برای آزادی ملت،
برای حفظ حدود و ثغور ملت باشد. نه اینکه مقصد این باشد که من برسم به فرماندهی وملت هر چه می‏خواهد بشود. دیکتاتورها این صفت را دارند که می‏خواهند خودشان برسند به یک قدرت بزرگ ولو اینکه یک ملت تباه بشود، ولو اینکه یک ارتش از بین برود. شما باید توجه کنید که این صفت دیکتاتوری در شما رشد نکند، ان‏شاءاللّه‏ از اول هم نباشد. لکن اگر خدای نخواسته یک وقتی بود؛ رشد نکند که دیکتاتوری بدترین صفاتی است که انسان را منحط می‏کند از انسانیت و کشور را به تباهی می‏کشد.
خداوند ان‏شاءاللّه‏ همۀ شما قوای مسلّح را با هم منسجم کند بیشتر از حالا. و شما را با ملت منسجم کند بیشتر از حالا که با انسجام و با وحدت کلمه و با وحدت مقصد که همان مقصد الهی است، ودر مقصد الهی هم استقلال کشور است و هم آزادی افراد است وهم همۀ آمالی است که انسانها دارند[به نتیجه می‏رسیم]. ان شاء اللّه‏ شما همه با هم و ملت ما ـ زن و مرد، بزرگ و کوچک ـ با هم منسجم باشند تا اینکه این کشور را به آنجایی که خدای تبارک و تعالی می‏خواهد برسانند.
و السلام علیکم و رحمة اللّه‏ و برکاته
1 - شاپور بختیار، آخرین نخست وزیر رژیم پهلوی.
2 ـ سورۀ بقره، آیۀ 256: «در دین هیچ اجباری نیست».
منبع:        صحیفه امام(ره)
عنوان:     حفظ وحدت و پیروزی ارزشمند انقلاب ـ منشأ و خصلتهای دیکتاتوری
تاریخ:     24/11/1359
محل:     تهران، جماران
موضوع:     حفظ وحدت و پیروزی ارزشمند انقلاب ـ منشأ و خصلتهای دیکتاتوری
مناسبت:
حضار: فارغ‏التحصیلان دانشکدۀ افسری و پرسنل ادارۀ دوم ارتش جمهوری اسلامی ایران

نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی